De Egyptische opstand in januari/februari 2011 en het gebruik van sociale media

Protest zoekt ook een uitweg in cyberspace

Reeds in 2000 kwamen  jongeren in Egypte op straat om hun solidariteit te betuigen met de tweede Intifada in Palestina. Dit jongerenprotest was nieuw. Overal in Egypte ontstonden solidariteitscommités.  Na de inval in Irak in maart 2003 vormden ze de ruggegraat van het Egyptisch anti-oorlogs protest. Een spontane en massale betoging had plaats op 20 maart 2003. De grootste betoging in de geschiedenis van Egypte.

Deze beweging monde in 2004 en 2005 uit in  Kefaya , een protest tegen het nepotisme van Mubarak en de corruptie van zijn omgeving. Kefaya betekent ‘genoeg’. Er circuleerde  een petitie  die fundamentele constitutionele en economische hervormingen eiste.

Op 12 december 2004 organiseerde Kefaya een actie om het aftreden van Mubarak te eisen. Tussen de 500 en 1000 activisten verzamelden zich op de trappen van het Hoge Gerechtshof in Kairo. Het was een stil protest. De actievoerders hadden over hun mond een grote gele sticker geplakt waar ‘Kefaya’ op stond. Ze werden omringd door oproerpolitie.

Internet is de enige plaats waar de jongeren hun protest kunnen uiten en dat doen ze dan ook, aanvankelijk via blogs. In 2005 waren er al zo’n 400 bloggers, in 2006 was dat aantal al verdrievoudigd. De opkomst van de blogosfeer in Egypte is nauw verbonden met de Kefaya beweging.

Wael Abbas bijvoorbeeld, een van de bekenste politieke activisten en bloggers hoste een mailing listserver om politieke informatie te verspreiden voor hij begon te bloggen. Blijkbaar tolereerde de Egyptische regering, in tegenstelling tot de Tunesische blogs om stoom af te laten… binnen bepaalde grenzen weliswaar (Zie Overcoming the Digital Divide: The Internet and Political Mobilization in Egypt and Tunisia).

Uit een rapport van 2010 van Reporters without Borders, blijkt dat  het gebruik van internet om te protesteren tegen het regime niet zonder risico was.

De regering neemt sedert 2001 maatregelen om online materiaal te controleren. Hoewel de censuur nog minimaal  is, is kritiek op de regering niet welkom. De overheid wist aanvankelijk niet goed wat doen met de explosie van blogs, omdat ze meer gewoon is om druk te oefenene op de traditionele media.

Bloggers activisten

Eind oktober 2005 werd voor het eerst een blogger gearresteerd omdat de inhoud van zijn blog de regering niet zinde. In 2006 werd ook de 22-jarige blogger Kareem Amer in Alexandrië achter de tralies gezet. De aanklacht “belediging van de president” en “het verkondigen van ongepaste feiten die de reputaite van Egypte kunnen in gevaar brengen” in zijn blog. Maar zijn verhaal bleef deze keer niet binnenkamers want het haalde de New York Times.

Deze vijandigheid van de overheid tegenover de bloggers maakt van hen echter activisten voor mensenrechten. Niet toevallig vermeldt Daila Zaida de gevangen neming van haar vriend Kareem Amer in haar korte biografie.

Al gauw kregen ze ook internationale aandacht en steun toen hun verhalen opgepikt werden door internationale organisaties als Amnesty International, Human Rights Watch en Reporters Without Borders. Toen op 25 october 2006 tientallen vrouwen werden lastig gevallen door gangs terwijl de politie stond toe te kijken en bloggers er foto’s en verslagen van publiceerden kregen de  blogs ook enige aandacht op de BBC.

Voor een aantal van de bloggers was hun activiteit ook een opstapje naar de journalistiek, ze konden aan de slag bij media als al-Dustur, AMAY, Ikhwanweb en al-Jazeera Talk. Journalisten aan de andere kant, schreven blogs over onderwerpen waar ze in de pers niet konden over schrijven.

Hoe lang kan Facebook onze Privacy nog verkopen?

Door het verzamelen van gebruikers informatie kan Facebook gepersonaliseerde en relevantere reclame aanbieden aan zijn klanten. Soms is dat gevaarlijk dicht bij het overtreden van de privacy-wetgeving in bepaalde  landen.

Inkomsten Model

 

1. Fan pagina’s

Fan pagina’s voor bedrijven is een snel groeiende markt. Adidas heeft meer dan 5 miljoen fans op Facebook.

2. Gesponserde poll’s

3. Apps

Ontwikkelaars kunnen een grote variëtieit bouwen, spelletjes, quizzen, giften, coupons, wedstrijden en fondsenwerving voor liefdadigheid.

4. Interactieve Advertenties

CPC (Cost Per Click) of Pay per click. Telkens als een gebruiker op een advertentie klikt en doorverwezen wordt naar de website van de adverteerder.

CPM (Cost Per Mile) Dit is een bedrag dat adverteerders betalen om hun boodschap aan een specifiek publiek aan te bieden. “Per Mille” wil zeggen per duizend indrukken.

Standaard Facebook adds

 

Loin de l’Espagne et de l’information : ce que veulent les manifestants

Author: Henri Maler
Posted on Acrimed, May 24, 2011

Ce court article n’a pas vocation à analyser de manière exhaustive le traitement médiatique des mobilisations en Espagne. D’autres articles suivront…

Acrimed n’est pas un site d’information ou de contre-information généraliste, mais d’information et de contre-information sur les médias, les journalismes et l’information elle-même. Pourtant – une fois n’est pas coutume –, il suffit, pour prendre la mesure de la vacuité de l’information entre le 15 et le 21 mai sur les mobilisations en Espagne, d’effectuer une rapide « revue des médias » et de lui opposer ce que l’on y trouve pas : les plateformes des manifestants.

I. Brève « revue des médias »

Quand « l’affaire DSK » occupe les temps d’antenne et dévore les surfaces imprimées…

De glorieux journaux télévisés

Il leur en a fallu du temps pour se rendre compte qu’il se passait « quelque chose » en Espagne !

Inleiding tot de groepsdynamica van volksvergaderingen van ‘Democracia Real Ya’

Author: Daniël Verhoeven
English Summary

The Assembly, as to Democracia Real Ya it’s an inclusive, not hierarchical decision making process. You can read their meticulous howto. In this introduction we explain why they chose this methodology. We gathered the complex material around four focal points: (1) the isègoria of the ancient Greek (2) their choice for not hierarchical structures (3) their pragmatism in preventing chaos and (4) the deliberative process to attain consensus. The cradle of the methodology was a mass movement inSpain; we make suggestions for an adaptation of the methodology for smaller groups before a mass movement arises. A good start is worth a lot and as they say them self, it needs patience

Volksvergadering in een park

De één procent regel, een goed begin voor de revolutie

Author: Daniël Verhoeven

English Summary

I this article I try to frame the movement of the Spanish ‘indignants’ historically. Is it a straw fire or will it last for years? I discern their actual success stressing the importance of the one percent rule. It means that a popular movement must be able to mobilise instantly one percent of the population all over the country thus being able to withstand police repression and pressure of all kind. Their success in the long run will depend on their ability to expand in numbers, but also outside the borders of Spain. 

Solidariteitsbijeenkomst met de Egyptische, Tunesische en Libische revoluties en de volkeren in beweging

Wij eisen:

• ·De vrijlating van alle politieke gevangen in de regio.
• ·Geen inmenging door de buitenlandse economische belangen en instellingen.
• De Belgische regering moet breken met de regimes en de bezittingen van de dictators blokkeren en teruggeven aan de volkeren in de regio.
• ·De kwijtschelding van de schuldenlast.

Wij zijn solidair met de zelforganisatie van de volkeren,  de volkscomités, de vakbonden en de democratische bewegingen in hun strijd voor sociale rechtvaardigheid en democratische rechten.

Zaterdag 5 maart, vanaf 14u.

Op de Korenmarkt in Gent.

Organisatie: Comité in solidariteit met de  Egyptische,Tunesische en Libische revoluties en de volkeren in beweging

Wij roepen ook op voor de Nationale Solidariteitsbetoging

op zondag 20 maart, in Brussel.

Info en contact: solidariteitsgroep@hotmail.com of: 0496/ 20 76 37.

Pamflet in PDF

De rebelse stad Gent doet zijn naam eer aan

We kregen een voorsmaakje van de Frietrevolutie om 15h op de Kouter in Gent waar  tientallen studenten onder aanvoering van de actrice Marijke Pinoy uit de kleren gingen, maar waar het grote publiek toch nog even weg bleef. Aan Sint-Jacobs kon je om 21h al over de koppen lopen. De internationale pers was wel aanwezig op de Kouter, CNN, Duitse, Franse, Nederlandse cameraploegen… qua mediabelangstelling actie geslaagd dus. De verklaring voor de matige opkomst weten de studenten van ‘Niet in onze naam’ aan de les die Johan Vandelanotte gaf in het UFO… Logisch in feite dat de massa nog even wegbleef. ’s Nammidags wordt er les gevolgd of gewerkt.

Falend Vlaams Migratiebeleid

De rol van de nationale staten is in de globaliseringsgolf veranderd, maar ze is niet verdwenen. De migratie is een interessant terrein waar we die veranderende rol van de nationale staten kunnen onderzoeken. Immigratie laat als thema een hernationalisering van het debat zien en is daarnaast ook voorwerp van overheidsbeleid en praktische maatregelen.

Arbeidsmigratie ligt in alle landen aan de basis van een aparte regelgeving, terwijl er voor de arbeidsmigratie ook een internationale regelgeving is. Maar deze blijft nog altijd dode letter in het rijke Westen. Niet toevallig heeft geen enkel rijk West-Europees land de ‘Conventie van de Rechten van Migranten en hun Families’ (resolutie 45/158 van de UNOgoedgekeurd op 18 December 1990) goedgekeurd

Falend Vlaams beleid

In België, meer bepaald in het Noorden van het land, is arbeidsmigratie  een geliefd populistisch onderwerp voor alle nationalistische partijen, van VB tot LDD. Alleen zijn het klunzen als het er op aankomt oplossingen te vinden voor de problemen die eruit voortvloeien. Het is hallucinant om te zien hoe de N-VA op nationaal vlak zich opblaast voor het verstrengen van de asielwetgeving, terwijl N-VA minister Bourgeois er zelfs niet in slaagt enig zinnig beleid op poten te zetten om de intra-Europese migratie in goede banen te leiden. Wat moeten wij ons voorstellen van het onafhankelijke Vlaanderen in Europa, als men er nu al niet in slaagt Europese richtlijnen te implementeren. De problematiek van de Roma wordt al sinds 2008 aangekaart door de Europese Commisie. In maart 2010 nog nam het Europees Parlement een resolutie aan om het beleid van de Europese Commissie te ondersteunen en bij te sturen. Alles wat Bourgeois uit zijn mouw weet te toveren is een Vlaams Roma-plan zonder één extra euro.

Enkele zeer dingende vragen aan Burgemeester Termont van Gent

Auteur: Daniël Verhoeven

De bewoners van de gekraakte beluikhuisjes in de Gentse Spitaelpoortstraat moeten binnen 14 dagen terug naar de rechtbank. Er werd nog geen vonnis geveld. Het proces werd verwezen naar de zitting van het vredegerecht van 8 februari 2011. Wel kwamen enkele griezelige kanten van de nieuwe Gentse politiek tegenover de Roma EN tegenover de actie kraken aan het licht  tijdens onze reportage.

Kraken tegen de kou

In de nacht van 27 december kraakte de actiegroep Solidariteit van Onderop in Gent 7 beluikhuisjes om daklozen een thuis te geven. De Spitaalpoort kraak kreeg veel aandacht in de media  in de week tussen kerstdag en Nieuwjaar, een periode waarin dakloosheid een topic is in de mainstream media.

Als er 10 cm sneeuw ligt of als het vriest dat het kraakt, gaan de cameraploegen op stap. Dat de daklozen het hele jaar door dakloos zijn, dat wilden de krakers laten weten. Nachtopvang is geen oplossing, maar een houten been. Een huis en een thuis hebben de woninglozen nodig, en dat zouden ze hen geven in de Spitaalpoortstraat. 

De actiegroep kreeg dan ook al snel 800 sympathisanten bijeen op de Facebookgroep ‘Solidariteit van Onderop’. De gedreven Facebook-ridder Francis Faes had de groep opgericht. Hij hamerde op het feit dat er al sedert 1993 een wet van kracht is, de wet Onkelinx, die burgemeesters de bevoegdheid geeft om gebouwen, die al meer dan 6 maanden leegstaan, op te eisen om er daklozen in te huisvesten. Dus kon de burgemeester  de huisjes van de stad opeisen. De huisjes waren immers eigendom van de stad Gent. Er was echter al langer beslist de ganse cité te verkopen op de private markt.  Privé-ontwikkelaars maken er dan waarschijnlijk onbetaalbare maar  hippe stadsverblijven van, of ze breken ze af voor nieuwbouw… niets voor de laagste inkomens dus. Integendeel, dit soort bewoning drijft de armen weg uit de stad omdat de huurprijzen in die buurten de hoogte ingaan en er nog minder goedkope woningen overblijven.

Why social transformation is not a job for the market

Auteur: Michael Edwards, 26 January 2010

Oorspronkelijk gepubliceerd op OpenDemocracy’s Open Economy

In 2007, I experienced one of those fork-in-the-road moments that seem to occur when you least expect them. It was another day at the office, sifting through e-mails in the Ford Foundation’s glass palace in Manhattan, where I worked as one of the organization’s six directors. As usual, half of my inbox was filled by advertisements for books, conferences, and consultants promising to solve society’s problems by bringing the magic of the market to nonprofits and philanthropy — the masters of the universe, it seemed, also wanted to be saviors of the world — and the other half was filled by complaints from those experiencing the negative consequences of doing exactly that.

It suddenly struck me that this was more than a simple clash of cultures — it had potentially profound implications for the success of our efforts to transform the world in the image of love and justice. And in the rush to embrace new approaches to philanthropy, some very important older questions were in danger of being buried under hype and adulation — questions of deep social change and social transformation, of democracy versus plutocracy, and of people’s willingness to work together on common problems as full and equal citizens, not as clients or consumers.

De verongelijkten en de onzichtbaren

Door Paul Blondeel
(gepubliceerd met toestemming van de auteur)

Het oude emancipatie-ideaal hield mensen voor zich te ontdoen van onnodige vormen van afhankelijkheid, te onderscheiden van meer feitelijke afhankelijkheden zoals familie, gemeenschap en klasse. Een deel van de Vlaamse en socialistische strijd had deze ontvoogding tot doel. In het postindustrieel tijdperk gelden nog andere afhankelijkheden en zijn mensen op nieuwe manieren op elkaar aangewezen.

Socialisten hebben in zo’n inter-afhankelijke wereld een voetje voor: ze kunnen zich op de onzichtbaren richten, op de mensen die grote delen van de economie draaiend houden maar daar maatschappelijk erg slecht voor beloond worden. Beter dan de verongelijkten toont deze groep waar onze samenleving haar energie en haar menselijkheid verliest. Wat doen wij met die signalen, wij professionals uit de politieke en sociale praktijk?

Toen de socioloog Norbert Elias in 1965 nadacht over de structuur van maatschappelijke problemen, noemde hij zijn essay ‘de gevestigden en de buitenstaanders’.1 Het beroemde essay brengt verslag uit van Elias’ onderzoek over de manier waarop een hechte arbeidersgemeenschap uit Winston Parva (UK) omgaat met een groep nieuwe bewoners. Tegelijk illustreren Elias en zijn medewerkers hoe een case study voedend kan zijn voor heel onze kijk op de samenleving, ‘als het ware in een miniatuur’. Wat maakt een gemeenschap tot een gemeenschap, vragen de sociologen zich af, en ze geven zelf een verrassend actueel antwoord: ‘mensen worden afhankelijk van elkaar als ze met elkaar zaken doen, als ze met elkaar werken, spelen of hun religieuze plichten vervullen (…) Maar mensen raken ook afhankelijk van elkaar als ze op dezelfde plaats bijeen wonen, als ze zich vestigen in hetzelfde gebied. De onderlinge afhankelijkheden die zich tussen hen als buurtbewoners ontwikkelen, dát zijn de specifieke onderlinge afhankelijkheden, kenmerkend voor die gemeenschap’.2

Gent: Vrijwilligers in de bres omdat overheid te kort schiet!

Open brief van  Hand in Hand Gent, Werkgroep Vluchtelingen Gent en andere Gentse vrijwilligers

De uitspraak van onze burgemeester, Daniël Termont,  in de gemeenteraad als zouden vrijwilligers ervoor zorgen dat “vrijwilligers voor het aanzuigeffect zorgen van de Roma door het geven van wat voedselpakketten en hulp bij het zoeken naar onderdak”, heeft ons geschokt.

Dit soort uitspraken doen geen goed aan de cohesie in Gent. Het bevordert de verzuring en maakt het vooral voor de mensen in de wijken waar deze groep Roma vooral verblijven extra moeilijk.

Iedereen hoorde al of zag beelden uit Lunik 9 in Koscice, Slovakije. Daar is het stadsbestuur bezig met de ene appartementsblok na de andere af te breken. De blokken waar de Roma’s leven. Tientallen gezinnen komen zo op straat te staan. De Slovaakse regering voorziet geen alternatief van huisvesting voor hen.

(Zie de reportages over Roma in Gent deel1, deel2, deel3, deel4, deel5, Ontruiming Roma in Gent)

Er is een grote werkloosheid bij de Roma. Ze worden zwaar gediscrimineerd op de arbeidsmarkt. Mensen lijden honger. Komt daar nog eens bovenop dat er deze zomer door de overstromingen velen onder hen dakloos geworden zijn omdat hun hutjes gewoon zijn weggespoeld.

Vele families kennen één of ander familielid dat in Gent woont. Dat Gent in hun favorietenlijst staat komt door de familiale netwerken die hier al sinds jaren gevormd zijn.

‘Dit’ zijn de pushfactoren die hen hierheen drijven!

Kan een netwerk tussen de 5 grootste Belgische steden het communautair conflict omzeilen?

Auteur: Daniël Verhoeven

“Laat de racistische en nationalistische taalobsessievelingen maar stikken in hun kleigrond, ik zal wel elders mijn heil zoeken. Brussel, de enige échte grootstad van dit land, komt dan aardig in de buurt van een alternatief niemandsland waar ik, omringd door andere minderheden, mijn fortuin kan zoeken. Bye bye rechts Vlaanderen, Brussel lonkt en roept me bij zich.” Nadia Fadil

De kennis van Brussel is bij de meeste Vlamingen beperkt tot de Nieuwstraat, De Grote Markt, Manneke Pies en een of ander taalconflict dat ze hoogst persoonlijk meemaakten maar in 9 op de 10 gevallen berust op horen zeggen. De wetenschappelijke kennis, kennis gebaseerd op statistieken en ernstig veldonderzoek, is in Vlaanderen praktisch onbestaande. Het zijn nochtans ook onderzoekers aan de KUL, Ugent en UA die een pak interessante gegevens over Brussel verzamelen. Door een gelukkig toeval – hoewel toeval, ik was ernaar op zoek – kreeg ik contact met enkele van die onderzoekers. Ze leverden me artikels aan die ik met krullende tenen las. Toen ik echter de referenties van die papers Googelde, kwam ik ze nergens tegen in de litteratuurlijsten van andere Vlaamse studies, wel in ‘Brussels Studies’, het elektronisch wetenschappelijk tijdschrift voor onderzoek over Brussel, in onderzoeken aan allerlei buitenlandse universiteiten, beleidsteksten van de Brusselse regering, maar niet in Vlaamse studies of beleidsteksten. Hoe blind kan men zijn? Leeft hier nog altijd het beeld van het Brussel van 50 jaar geleden? Ik vrees van wel. Tijd om daar verandering in te brengen.

Brussel is nochtans de laatste vijftig jaar fundamenteel veranderd, het Brussel van de wereldtentoonstelling Expo 58 heeft een kosmopolitische facelift gekregen. Het is een smeltkroes van culturen geworden maar ook een kruitvat, waar de tegenstellingen tussen arm en rijk de pan uit swingen, waar arbeidsmigranten uit de hele wereld elkaar ontmoeten, waar de armoede stilaan schrijnende vormen begint aan te nemen. Kesteloot en Loopmans beschrijven het als volgt:

“The fast diversification of the Brussels population altered the character of the city considerably. The foreign population in Brussels comes from all over and comprises ((grand) children of) earlier guest workers, Euro officials, multinational expats, refugees and illegal immigrants; some of whom are extremely rich and some extremely poor. This diversity leads to problems and conflicts including mutual racism and discrimination, riots and other expressions of abhorrence towards “the other”; origin and colour also seem to have a significant influence on the opportunities for climbing the social ladder.” (Kesteloot, Loopmans, 2009, p. 4)

Plan B, met de B van Brussel by Eric Corijn

19 GEMEENTEN, 118 WIJKEN EN 1,6 MILJOEN MENSEN

Met simplistische uitspraken en voorstellen is onze hoofdstad niet gediend, vindt ERIC CORIJN. Hij schetst de voorwaarden om er met een stevige structuur een goed bestuurd gewest van te maken, mét politieke en sociaaleconomische verantwoordelijkheid.

Wat een hype over losse flodders! Ivan De Vadder beperkte zich afgelopen zondag in Panorama tot een selectie van verknipte interviews over het mogelijke einde van België. Hij reed daarbij door de regen van de ene plaats naar de andere en dat moest de indruk wekken van doordringende onderzoeksjournalistiek. Verder lag geen enkele analyse of diagnose aan de grondslag van de vraagstelling. En dan kwamen de politici aan het woord. Geen Belgisch gesprek. Stam per stam apart. Of hoe media het nieuws en de publieke opinie maken. En dan natuurlijk opnieuw struikelen over Brussel.

Dat gaat over 1,1 miljoen en bijna 100.000 niet ingeschreven bewoners. Elke dag komen er nog zo’n 360.000 pendelaars en ook een paar tienduizenden bezoekers bij. Al gauw zo’n 1,6 tot 1,7 miljoen mensen. In dat Brussels Gewest zijn er 700.000 jobs, de meerderheid voor Vlamingen en Walen. Brussel heeft de belangrijkste Europese instellingen, goed voor ruim 40.000 rechtstreekse en zo’n 75.000 afgeleide jobs, en bijna 200.000 expats. Daardoor is Brussel ook een belangrijke stad in het netwerk van wereldsteden, zorgt de stad voor de verbinding met de wereldmarkt en dus voor veel logistieke functies in het ommeland. Natuurlijk willen sommigen dat als een ‘condominium’ laten besturen door de twee gemeenschappen, een kolonisatie dus, een bestuur in het belang van de twee andere gewesten.

Plaidoyer pour un G5, un réseau des grandes villes belges (by guests)

Un collectif de signataires (*)

Les réseaux urbains ont la cote. Ils ne sont pourtant pas neufs. Du temps des « Hanse », des États urbains des villes du nord de l’Italie ou aux moments de gloire de l’industrie du textile anglais et flamand, le réseau urbain était le moteur du développement économique et financier en Europe.

Par la suite, les pays ont d’une certaine façon nationalisé les villes et les rapports « inter-nationaux » ont repris les relations commerciales. Aujourd’hui, l’essor économique est à nouveau lié à l’urbanité. La mondialisation passe par des routes se nouant dans les aires métropolitaines. Et cet « espace des flux » a une autre dynamique que les rapports entre pays. Les réseaux urbains y prennent une place centrale, comme le montre le sud de la Grande-Bretagne, le « Randstad » hollandais, la Ruhr ou l’Italie du nord.

Les villes ont donc besoin de renforcer leurs positions en se mettant en réseau. Cela se fait au niveau européen, pour le lobbying ou la défense d’intérêts communs. Cela se fait aussi localement, à travers la collaboration des villes et des communes d’une même région. Pensons aux collaborations transfrontalières à Lille-Tournai-Courtrai ou à Maastricht-Hasselt-Liège-Aix-la-chapelle. L’Union des Villes et des Communes existe dans les trois régions, mais n’est pas spécialement orientée vers les problèmes urbains.