Arm in een rijk land

Gepubliceerd in de Nieuwsbrief van Vereniging Basisinkomen (NL), Oktober 2008

Tot ik een jaar of zes was groeide ik op zonder auto, zonder televisie en zonder koelkast. Vriezers waren dingen die in slagerijen of ijssalons aanwezig waren. Een wasautomaat kwam bij ons pas in huis toen ik een jaar of zestien was en we verzuchtten, al soppend met het lolaborsteltje, wel dat er zoiets als een afwasmachine zou moeten bestaan, maar het bestond gewoon nog niet.

We hadden geen centrale verwarming en lieten op zekere dag de kolenkachels vervangen door gashaarden. Mijn vader had een douche in een diepe kast geknutseld, maar we waren daarmee in onze buurt, waar velen wekelijks het badhuis bezochten, een uitzondering. Telefoon was iets voor een dokter of een advocaat. Een fiets bezat ik niet voor ik twaalf was. Computers bestonden al wel, maar het bezit van een thuiscomputer

behoorde tot het rijk van de science fiction. Koffie zetten we met de hand, zoals we alle klussen met de hand klaarden. Wij kinderen hadden rolschaatsen die verstelbaar waren en hoefden dus niet om het andere

jaar nieuwe te kopen.

Meisjes bezaten hooguit twee barbiepoppen. Dat mijn zus en ik een kamer deelden was niet ongewoon, dat jongere kinderen kleding en schoenen van oudere afdroegen evenmin. De rolstoel van mijn oma was een loodzwaar houten bakbeest dat nauwelijks door de deur paste, laat staan dat men er gemakkelijk het stoepje voor de deur mee af kon rollen. Er bestond geen instantie waarbij men gehandicaptenvoorzieningen kon claimen. Menig klasgenootje op mijn lagere school had nog nooit in haar leven in een restaurant gegeten, al waren er wel heel wat die wel eens een chineesje of een frietje haalden. Bij de meeste mensen was er geen alcohol in huis en frisdrank werd wel gedronken, maar mondjesmaat. “Is die cola nou alweer op? Dan drink je de rest van de week maar gewoon thee hoor.”

Op vakantie gingen we wel, maar naar Lunteren of Rockanje. De eersten in onze straat die naar Spanje gingen hadden het, volgens de rest van de straat, toch wel wat te hoog in hun bol. Wie nu zo zou leven zou arm genoemd worden. Zelfs ik, levend onder wat de armoedegrens genoemd wordt, bezit dingen die een generatie geleden als onvoorstelbare luxegoederen beschouwd werden.

Ook ik kan me eigenlijk geen leven meer zonder een wasautomaat voorstellen of een ijskast, zeker niet één zonder computer. Als mijn magnetron het begeeft en ik weer op de ouderwetse manier koken en ontdooien moet, voel ik me lange tijd behoorlijk onthand. Dat zowel mijn tienerzoon als ik een mobiele telefoon bezitten wordt niet als luxe beschouwd, zelfs niet door de uitkerende instanties, die zich lichtelijk geërgerd tonen als de klant alleen bereikbaar is op een vast

nummer.

Het zou ondenkbaar zijn dat ook de goedkoopste huurwoning nog zónder cv en badkamer opgeleverd zou worden. Wij bezitten weliswaar geen grootbeeld- of flatscreen tv, maar zowel in de woonkamer als in de kamer van mijn zoon staat een televisietje, mijn zoon bezit een playstation, een wii en een gameboy. Hij heeft skates, een skateboard en een stepje en sinds zijn peutertijd fietst hij. Vrijwel iedereen die wij kennen gaat op vakantie naar het buitenland, ook wij, al kan het er niet elk jaar af; velen die wij kennen maken tussendoor ook nog stedentripjes, gaan op wintersportvakantie of huren een weekje een bungalowtje in de bossen. Sommigen bezitten een tweede huisje, sommigen een stacaravan, en wij hebben een volkstuin met huisje.

Heb ik, als er visite komt, geen flesje wijn in de kast voor de grote mensen en voor de kinderen geen frisdrank of sapjes in alle soorten en maten, en niet wat snoep of nootjes,dan geneer ik me. Vergeleken met hoe ik opgroeide in de jaren 60 ben ik onmetelijk rijk. Vergeleken met mensen in derdewereldlanden ben ik onmetelijk rijk. Vergeleken met de modale Nederlander ben ik straatarm. Vergelijk ik even niet, dan vind ik dat ik niet veel te klagen heb. Te klagen heb ik pas als de modale Nederlander mij behandelt als tweederangs burger, als crimineel, fraudeur, zwakbegaafde of Tokkie.

Betty Notenboom

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s