Reis naar een land dat niet meer bestaat (16/16)

Dubravka:  Split, Zondag 26 Juni 1988, 02:00

Lichtjes beneveld arriveren we op mijn kamer. Een mistige roes gaat af en aan in mijn hoofd. Wat moet ik met dit bizar pla n van Djevojka. Ik moet in beweging blijven, niet nadenken, doen. We dansen om beurten met Ferre. Ik weet niet of ik dit wil of niet. Maar ik en Djevojka hebben een pakt gesloten. Wij zijn om beurten dirigent en solist, de koninginnen die harten doen smelten. De mannen spelen de tweede partituur. Terwijl ik met Ferre dans, gaat Djevojka languit op het bed liggen. Daardoor schuift haar kleed omhoog en zie je een tipje van haar slipje. Ik word er zelfs een beetje geil van. Is dat nu de bedoeling? Als we wisselen neemt Ferre, die toch ook al flink in de wind is, haar poes boven haar slipje. Dat komt ervan. Als hij haar preutje loslaat tijdens het dansen, leidt ze er zijn hand terug naartoe maar nu onder haar slipje. Ze geniet duidelijk van zijn strelingen en geneert zich niet voor mij. Ik kan niet meer volgen.

‘Ja se osjećam vruće, topim,’ (Ik heb het warm, ik smelt) zucht ik. Ik moet iets doen.

‘Ja ću pomoći,’ (ik zal je helpen) antwoordt Djevojka. Ze doet de nog resterende knopjes van mijn bloes open en doet die traag uit.

We giechelen allebei en we beginnen met mekaar te dansen. We dansen dicht bij elkaar. Djevojka wrijft met haar wang tegen mijn wang. Haar heupen schuiven tegen mijn heupen. Ik voel de warmte uit haar schoot stralen. Ik streel  over haar mooie kont en duw haar tegen me aan, mijn handen glijden ongedurig over haar achterbillen alsof ik haar wil optillen waardoor haar kleed naar omhoog schuift. De tepels van Djevojka zijn hard. Het maakt me geil. Maar Ferre is ook nog wakker. Hij kan het niet laten eens langs die prachtige dijen van Djevojka te strelen en nog even zijn hand tussen haar billen te laten glijden voor hij zich – straks komen onze handen daar mekaar nog tegen – op een stoel, mijn enige stoel, laat zakken.

‘Vruće…’ zuchte Djevojka en ze laat haar kleedje zakken op haar heupen.

Djevojka draagt geen bh. Ik wil in haar tepels bijten, maar houd me nog even in. Ik word er duizelig van. Ik zoek haar mond, lik langs haar lippen en fluister dan in haar oor met de vraag hoe het nu verder moet. We houden mekaars hand vast tussen onze borsten, ze kijkt ernaar, maar ze reageert niet. In feite heb ik zin om met dit spelletje op te houden. Ik wil Ferre niet verleiden om Djevojka een plezier te doen. Misschien wil ik hem straks wel voor mezelf?  In feite ben ik zelfs een klein beetje verliefd op hem, reden te meer om ermee op te houden, of om er mee door te gaan? Het draait een beetje in mijn hoofd. Ik kan niet meer helder  denken. Ik voel Djevojka’s hand onder mijn rok glijden. Ze streelt me. Ferre zit er bij voor spek en bonen, maar hij lijkt er wel van te genieten.

‘Ja se osjećam hladno,’ (Ik heb het koud) probeert hij.

‘Dodji ovamo, Duba će grijati’ (Kom hier, Duba zal je verwarmen) neuriet Djevojka. .

Ze trekt hem op van de stoel en duwt hem in mijn  armen.  Daarna gaat ze lachend achter mij staan en legt haar handen onder mijn borsten en duwt ze samen naar omhoog.

‘Kijk, Ferre, vind je ze niet mooi?’ vraagt ze haar hoofd schuin houdend. Ze knoopt mijn bh los een wrijft met haar volle handen over mijn tepels. Ik wordt nat.

‘Ze heeft een mooie boezem,’ zegt hij schaapachtig.

‘Wat een schat voor onze piraat!’ dringt ze aan, maar hij reageert niet.

Eerst is hij te beroerd om verdere actie te ondernemen. Aan zoveel vrijgevigheid had hij zich niet verwacht.  Djevojka staat dicht bij ons goedkeurend te glimlachen en streelt  mijn borst. Hij kust Djevojka. Ze knipoogt naar mij. Ik duw tegen de bobbel in zijn broek. Ik voel een steek tussen mijn lenden. Het vuur laait op. Dan streelt hij eindelijk ook mijn borsten met zijn volle handen. Zalig. Ik word geiler en geiler. Ik laat mijn handen over zijn harde penis glijden en masseer hem zachtjes boven zijn broek. Dan neemt hij boven mijn rok voorzichtig mijn poes vast. Mijn kut staat gezwollen, dat moet hij voelen. Maar nu stulpt ze nog meer uit dan gewoonlijk. Ik moet plassen. Shit. De druk van zijn hand neemt toe en de druk op mijn blaas ook, het wordt onhoudbaar. Pijn en genot. Ik vrees dat ik het niet zal kunnen houden. Als het Djevojka geweest was, dan had ik mijn plas laten lopen op haar hand, het was al eerder gebeurd – reeds als kinderen speelden we met elkanders poesje – maar ik vrees dat Ferre zich hierdoor niet  vereerd zal voelen. Ik verontschuldig mij en haast mij naar het toilet.  Opgelucht laat  ik  mijn blaas leeglopen. Het klettert tegen de WC-pot en spat een beetje terug tegen mijn billen. Ik ben alle gevoel van richting kwijt. Ik voel me een beetje vies. Ik probeer na te denken. Het duizelt in mijn hoofd en ik moet me vastgrijpen aan de muur om niet omver te vallen. De rol WC papier schiet er natuurlijk af en rolt tergend traag af over de badkamer vloer. Merde. Ik wou er net mijn billen mee afkuisen. Alsof we WC-rollen op overschot hebben. Ik voel een braakgevoel opkomen in mijn keel, ik ga over de lavabo hangen.  Ik kan niet  meer nadenken. Uiteindelijk gutst er een rode straal uit mijn keel. Ik heb teveel gedronken. Ik voel me iets beter nu mijn maag leeg is, en was mijn billen af met koud water. Dat doet goed, maar als ik in de spiegel kijk schrik ik me rot. Ik zie bleek, mijn mondhoeken wijzen naar beneden, mijn ogen staan getrokken, mijn tepels hangen er slapjes bij, de mascara is uitgelopen, ik zie er verschrikkelijk uit. Een vrouw staat gemiddeld in haar leven 2 jaar voor de spiegel, maar als ik zo doorga, zal ik het niet halen. Ik krijg het ineens ook erg koud. Ik bibber. Ik fatsoeneer mij een beetje, zo durf ik me niet te vertonen, ik vind nog een T-shirt in de wasmand en strompel, onzeker op mijn benen terug naar de kamer. Ze liggen daar allebei op het bed. Half uitgekleed  liggen ze mekaar te strelen. Ik verontschuldig mij en ze staan traag en glimlachend op. Ze staan ook niet meer zo vast op hun benen. Ze hebben er blijkbaar allebei van genoten, ze lachen een beetje schlemielig. Die twee haal je voorlopig niet uit elkaar.  Het snode plan is mislukt..  Wij hebben het bed dus niet gehaald. ‘Alcohol stimulates he desire, but it inhibits the performance’, schreef Shakespeare. Ze staat nog wat te drentelen en ik laat verstaan dat ik wil gaan slapen. Ik ben het zat. Ik  doe mijn rok uit en ze stoppen  me haastig onder de dekens en vertrekken. Een bizarre gedachte draait rond in mijn hoofd: ‘Ik geloof dat men er bij de definitie van de mensenrechten eentje vergeten is, namelijk het recht op liefde…’ Zo val ik in slaap.

‘s Anderdaags heb ik natuurlijk een kater. Nu ik heb ik wel al eens eerder een kater gehad, maar deze keer voel ik me echt kapot, zowel fysiek als mentaal. Ik dobber als een losgeslagen wrak op de blubber van mijn gevoelens. Mijn schoonzus zet thee voor mij van aardbeiblad, marjolein en oranjebloesems.  Veel water en thee drinken helpt. Ik begin een drankprobleem te krijgen.  Zo kan het niet verder. Hoe ben ik hier in hemelsnaam in verzeild geraakt? Ik kreeg niet veel zakgeld thuis. Frustrerend. Ik wilde niet op de kap van een ander leven als we een feestje bouwden. Ik kon goed biljarten – de verliezer betaalt voor een consumptie – en zo verdiende ik mijn drankjes. Een voor een, maar als je van acht tot twaalf boven het groene laken hangt zijn er dat veel. Venten: ze gaan die meid eens op haar plaats zetten. Je zag het aan hun arrogante blikken. Je bent het ene spelletje nog niet begonnen of ze komen reeds op de rand van de tafel kloppen, en passant, terwijl ze doen of ze moeten gaan pissen. Ook al wil je allang ophouden, je kan  niet weigeren, dat is de code. Die sukkels hebben natuurlijk niet het verstand om van mijn borsten weg te kijken, en ik laat ze hangen natuurlijk. Maar ik ben goed ook, want ik speel veel. Er zullen er wel geweest zijn die tegen me speelden om stiekem mijn borsten te zien of als ik een verre bal moest raken en languit over biljart moest gaan liggen onder mijn rok te gluren. Met een kort rokje breng ik ze nog meer van hun water. Ze geraken opgewonden. Ze verliezen hun concentratie. Ze zullen gegarandeerd masturberen als ze thuis komen. Soms zie je ze onzeker worden als ze een bal achter staan. Ze proberen me ook te imponeren door allerlei technische hoogstandjes – waarvan de helft mislukken – op te voeren. Ze laten lange zuchten horen, draaien weg met hun hoofd.  Ze vloeken. Je ziet  ze knarsetanden… Ik hoor al eens dat er onder de mannen over mij geroddeld wordt uit ressentiment. Ze halen hun gram door te vertellen dat ik lesbisch ben, of ze noemen me de ijskoningin.

Het eigenaardige is dat je niet voelt dat je dronken aan het worden bent terwijl je aan het spelen bent. Waarschijnlijk is het de adrenaline die je nuchter houdt. Maar als je ermee stopt krijg je een slag in je nek.  Tegen we aan het dansen toe zijn, ben  ik meestal al veel te tureluurs om nog een vent binnen te doen. Ik blijf altijd tot de laatste. Zo heb ik Bogdan leren kennen. Muzikanten blijven ook altijd hangen na hun optreden tot de laatste man vertrekt.

Er waren nog andere dingen die me naar de drank deden grijpen. Het contact met psychiatrische patiënten bijvoorbeeld tijdens mijn opleiding: psychoten, schizofrenen, depressieven. De eerste jaren van je studie ben je tijdens de stages ook meid voor alle werk. Niet leuk allemaal. Wist je dat 10 % van de vrouwen lijden aan postnatale depressies. Bon maar alcohol lost niks op, het verergert alleen maar de zaken. Ik heb ondertussen al voldoende toxicomanen gezien om mij daarvan bewust te zijn. Als neuropsycholoog zou ik eigenlijk altijd nuchter moeten blijven. Ik neem me voor een tijdje resoluut en radikaal te stoppen met alcohol…

Ik vraag me af hoe Ferre over ons denkt. Ik bedoel ons als Joegoslaven, of Kroaten, of Serven, of… Ik moet die poespas niet. Ik ben  Joegoslaaf. Geen Servische, geen Montenegrijnse, op mijn paspoort staat: Joegoslaaf. Je kan daar voor kiezen. We zijn een minderheid, 4 % geloof ik, maar toch, we bestaan. Wat speelt er in de achtergrond door zijn hoofd als hij met ons praat. Misschien, niks? Misschien alles. Denkt hij ook in clichés – de egalitaire massa, amorf, gedisciplineerd,  kleurloos, arm maar redelijk proper –  zoals ik al zoveel ervaren heb bij buitenlanders. De buitenlanders denken soms heel stereotiep over ons Joegoslaven. Ze denken dat we allemaal radertjes zijn in de grote Comecon machine, roterend rond de centrale as van Moskou terwijl we niet eens tot de Comecon behoren. Hoe stellen ze zich voor dat we door het leven gaan? Half slapend, strompelend, bedwelmd door de propaganda,  automaten zoals in ‘Modern Times’ van Chaplin. Die film is hier een hit jongens. Wij kennen Chaplin ook. Waarom is hij trouwens de VS ontvlucht? Wij zijn ook vrije individuen, geen nummers.  Wij nemen onze vrijheid zoveel we kunnen.

Hoe vallen hun opvattingen te rijmen met wat ze hier ervaren? Wat denken ze als ze in een restaurant na een uur nog niks op tafel zien verschijnen? Er is hier in dat land niets dat naar behoren functioneert. Een systeem waar voor iedereen werk gegarandeerd is, werkt luiheid in de hand. Aangeleerde hulpeloosheid, in het behavioristisch jargon. Zo heet het in de buitenlandse studies. Tussen haakjes ze zijn slecht geïnformeerd, er is hier grote werkloosheid, onze mensen gaan naar het buitenland werken, omdat er hier geen jobs zijn. Of ook nog, iedereen verdient hier evenveel, of ze hun best doen of niet, het maakt niet uit, carrière maken is louter een politieke zaak? Ik heb het allemaal al eens gehoord in de discussies die ik graag aanga met toeristen en buitenlandse bezoekers aan de universiteit. Ik ben niet bang voor de confrontatie, ik zoek ze. ‘The mind is like a parachute, it only works if it’s open (Frank Zappa). Dat carrière maken vooral een politieke zaak is, klopt inderdaad en dat is nefast ook, maar is het dat in Duitsland ook niet een beetje, met zijn ‘Berufsverbote’? Het nepotisme, de bureaucratie en de corruptie lopen hier de spuigaten uit, maar moeten ze ons daarom allemaal op een hoopje vegen als communistische agenten? Corruptie is geen uitvinding van bij ons.

Er is nog een heel leven buiten de staat (een vat vol tegenstrijdigheden trouwens) er is nog een heel leven buiten die carrière. Wij zijn geen uitslovers, maar we doen ons werk. De vakmensen en  professionelen hebben ook hun beroepseer en ze proberen hun werk zo goed mogelijk te doen. Bij de medische staf van het ziekenhuis waar ik stage loop heb je schatten van mensen. Goed werk schenkt ook voldoening. De feedback die je krijgt houd je aan de gang, niet de wortel die ze voor je neus hangen. We doen voort, maar we laten ons niet stressen. Als ze vriendelijk zijn, zijn we ook vriendelijk terug, maar als ze op ons neerkijken, waarom zouden wij dan niet op hen mogen neerkijken? Wat denken ze als ze moeten staan wachten aan een loket  (plaspauze of de loketbediende is een babbeltje aan het slaan)? Allemaal luiaards?  Wat denken ze als ze soms afgebekt worden door een caissière omdat ze lomp zijn en ongeduldig staan dringen? Er wordt hier over gepraat, wees dat maar zeker. Wij Joegoslaven zijn trotse mensen, vrije individuen, geen nummers. We laten niet op onze kop zitten. De vet gevreten toeristen moeten zich niet beter voelen dan wij, en dat willen we hen wel eens laten voelen.  Als je in Italië een winkel binnenstapt hangen de verko(o)p(st)ers al direct aan je lijf. Ze willen weten waarmee ze je van dienst kunnen zijn. Wat ze je nu eens gaan aansmeren, denk ik dan. De gedienstigheid druipt eraf: de lichtjes gebogen houding, de gemaakte tandpasta glimlach, de houterige bewegingen. Het is fake! Verkopen willen ze, want eens ze merken dat we Joegoslaven zijn zonder geld, dat we niet al veel te spenderen hebben, wordt de aandacht al veel minder. De tweede keer dat we langs komen bekijken ze ons alsof we dieven zijn, alsof we zullen buiten lopen zonder te betalen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s