Privacy en sociale media, Duits voorstel gaat in de goede richting

Over foute metaforen als inleiding

Privacy betreft de bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Deze heeft te maken met een veelheid van data: persoonlijke gegevens, lichamelijke integriteit, voorkeuren, correspondentie, telefoongesprekken, relaties, plannen, welke afspraken ik maak, privéfoto’s … Zie voor een betere en omvattende omschrijving, de encyclopedie van A.I.

Zonder adequate privacybescherming wordt allerlei persoonlijke informatie verzameld en gebruikt om een profiel over ons op te bouwen. Dit profiel wordt dan vervolgens gebruikt om beslissingen voor, over of tegen ons te nemen: “u mag tot maximaal zoveel euro geld lenen”, “u bent geïnteresseerd in erotiek en dus wij sturen u deze sekscatalogus”, “u mag geen lid worden van onze club”, “we hebben een kandidaat voor de functie gevonden die geschikter is”, en in het ergste geval “nee, het spijt ons, maar uw naam staat op de no-fly list dus u mag niet meer vliegen”. Het leidt tot uitsluiting, willekeur en verborgen discriminatie. En omdat die profielen niet openbaar zijn, kan niemand controleren of ze wel kloppen. Of u terecht geweigerd werd. Waarom men u als vrijgezel stalkt met advertenties voor relatiebureaus. Veel databases bevatten foute of verouderde informatie. Data worden uit hun context gerukt, dat vinden wij ook foute informatie, maar daar komen we nog op terug. Dit betekent dat er beslissingen genomen worden over onze hoofden heen op basis van onjuistheden!

Bij privacy inbreuken wijst men al gauw naar Big Brother, maar deze reactie leidt tot over en weer beschuldigingen van paranoia, het soort dovemansgesprekken waardoor het onbegrip en de onduidelijkheid alleen maar groter wordt. De een wordt bang, de ander raakt onverschillig, maar geen van beiden hebben ze een klare politieke kijk die tot oplossingen kan leiden.

Een veel betere metafoor is gebaseerd op het boek “Het Proces” van Franz Kafka. In dit verhaal wordt de hoofdpersoon op een dag op de hoogte gebracht van het feit dat hij een overtreding heeft begaan. Verder verandert er niets. Hij wordt niet gevangen gezet. Hij weet niet eens welke overtreding hij heeft begaan. De rest van het boek beschrijft de eindeloze en vruchteloze zoektocht van de hoofdpersoon naar het hoe en waarom ervan. De metafoor van het proces van Kafka geeft, veel beter dan de afschrikwekkende “Big brother” metafoor, weer waar het probleem van een gebrek aan privacy ligt. En het laat ook goed zien dat dit iedereen raakt. Iedereen heeft of krijgt hiermee te maken. Continue reading

Digitale Burgerrechten in Circus België

In de VS zijn verschillende organisaties actief op het vlak van de digitale burgerrechten, EFF, ACLU en APC. De EDRi overkoepelt in Europa de meeste nationale organisaties voor digitale burgerrechten: AK Vorrat in Duitsland, La Quadrature du Net in Frankrijk, de Open Rights Group in Groot-Brittannië maar ook organisaties in kleinere landen als BOF en Vrijschrift in Nederland, EFFI in Finland, Digital Rights Ireland in Ierland, Iuridicum Remedium in  Tsjechië en nog meer in andere Europese landen.

Hoewel de meest gebruikte toepassingen op Internet zoals Google en Facebook van Amerikaanse oorsprong zijn, vallen we hier in Europa en meer bepaald in België gelukkig nog altijd niet onder de VS-wetgeving. Gelukkig, want in de ‘Amendments to the United States Constitution’ vind je niets terug over de bescherming van de privacy terwijl dit recht wel opgenomen is in artikel 8 van het Verdrag van Europese Mensenrechten (EVRM). In Europa is in die context ook de opslag van persoonsgegevens in digitale databanken wettelijk gereguleerd sedert 1995 in het ‘Data Protection Directive’.

Mensen – datasubjecten in dit geval – krijgen volgens die regels opgesteld in 1995, bepaalde bevoegdheden, het zijn geen willoze dataobjecten, niet louter nummers zouden we in een dagelijks taalgebruik zeggen. Anderzijds wie persoonsgegevens verzamelt moet zich aan strikte beperkingen houden en wordt gecontroleerd door een toezichthoudende instantie (in België de Commissie voor de Bescherming van de Persoonlijke Levenssfeer) die preventief (vooraf) en repressief (achteraf) toeziet op naleving van die regels. De kern van die bevoegdheden en plichten ziet er als volgt uit:

(1) persoonsgegevens moeten alleen worden afgegeven en mogen alleen worden verwerkt voor een bepaald en gerechtvaardigd doel (doelbindingsbeginsel),

(2) het datasubject moet inzicht hebben in (en heeft daarom een inzagerecht) welke gegevens er over hem zijn opgeslagen en verwerkt (transparantiebeginsel),

(3)  er mogen niet meer gegevens worden bewerkt en bewaard dan voor het gerechtvaardigde doel nodig is (proportionaliteitsbeginsel of evenredigheidsbeginsel),

(4) en de kwaliteit en juistheid van de gegevens moeten zijn gewaarborgd en kunnen door het datasubject worden afgedwongen (kwaliteitsbeginsel).

Continue reading

Google’s one-way mirror

Originally posted at CNTXT, March 20, 2009

Author: Daniël Verhoeven

The main Google paradox

One way to define contextual information search would be intelligent search. In this article we explore one of the origins of human intelligence: mirror neurons. As to prominent linguists like Arbib  and Lakoff mirror neurons explain the adaptive evolution of the human language faculty and the development of conceptual knowledge (Arbib, 2005; Gallese, Lakoff, 2007). The problem is our easy and accepting relationship with Google. We are geesing at Google and engage with it more and more every day, uncritically unthinkingly.

Siva Vaidhyanathan is concerned about the fact that:

“….we do not properly understand the nature of the nature of the transaction between us and Google. …into our relationship with Google we do not grasp that we are not really Google’s costumers. Google calls us users, but in fact we are Google’s products. Our attention is what Google sells to its customers, which are the advertisers.” (BBC interview)

The thesis I want to develop here and in the articles to come is that by using Google we stop developing our conceptual knowledge. Googling is not an intelligent information search strategy. But we are always communicating something. In using Google we express our intentions and the cleverness of Google is to incorporate our intentions in its advertising system and giving us the feel we are finding what we are looking for, but  for all this is what Google wants us to look at. One of the things that intrigues me why Google does not disclose to its users their personal user profile, though it shares it with third parties:

  • We may use personal information to provide the services you’ve requested, including services that display customized content and advertising.
  • We may also use personal information for auditing, research and analysis to operate and improve Google technologies and services.
  • We may share aggregated non-personal information with third parties outside of Google.
  • When we use third parties to assist us in processing your personal information, we require that they comply with our Privacy Policy and any other appropriate confidentiality and security measures.
  • We may also share information with third parties in limited circumstances, including when complying with legal process, preventing fraud or imminent harm, and ensuring the security of our network and services.
  • Google processes personal information on our servers in the United States of America and in other countries. In some cases, we process personal information on a server outside your own country.” ((http://www.google.be/intl/en/privacy_highlights.html)

The stunning paradox is that Google says that it wants to use our personal data for “research and analysis to operate and improve Google technologies and services”, but is far to slow in improving search technologies. What about improvement? Google only recently (24 March 2009) implemented “a new technology that can better understand associations and concepts related to your search” as to ‘The Official Google Blog’. It was about time Google implemented this because this feature was implemented earlier in the search results of Google’s main competitors. Ask displays ‘Related Searches’ next to the page results and formulates additional relates Questions and Answers about the topic. Cuil lets you explore answers by category and subcategory. Ask and Cuil didn’t only offer associations and concepts earlier they offer more than Google does. Yahoo‘s  versions of concepts is comparable with the one of Google, only it was implemented much earlier. and Wikia Search doesn’t only offer conceptual associations it is also letting the user add suggestions interactively. So it looks rather like Google felt the heat from its competitors than it implemented a novel improvement. (see Search Engine History);

Is Google stupid or does it think we are stupid? I’m afraid the latter is the case. Google has collected the best research brains and is funding top research at universities worldwide but the use of this knowledge conflicts with its business model. If a Google search would deliver only relevant results, it would reduce the opportunities to show pay-per-click advertisements. These ads are the main income of Google

About the importance of Mirror neurons, also in CMC intention counts

Mirror Neurons were discovered in 1994 in the macaque brain by Gallese and Rizzolatti. What do Mirror Neurons do? They mirror observed actions:

“The observation of an object-related hand action leads to the activation of the same neural network active during its actual execution. Action observation causes in the observer the automatic activation of the same neural mechanism triggered by action execution.” (Gallese, 2005).

In the years that follow, Gallese and others (also called the Parma Group because they all work at the university of Parma in Italy) explore the Mirror Neuron system. The Mirror Neuron system is also demonstrated in the human brain. Continue reading

Waarom lopen politiekers van je weg?

D., met een grote trappist in zijn hand op een buurtfeestje: Ik vind het goed dat ze zo iemand als Vermeersch uitnodigen op de debatten van de Gentse Feesten, anders heb je geen debat meer.

Ik, met een fruitsapje in mijn hand op hetzelfde buurtfeestje: Vermeersch waant zich nog altijd de professor terwijl hij allang op pensioen is. Hij overschreeuwt iedereen en luistert naar niemand. Het is een autoritaire zak.

D.: Ja, ik ben het natuurlijk ook niet eens met Vermeersch, dat weet ge toch, maar toch hij brengt leven in de brouwerij en hij trekt volk aan. Hij is wel nog populair.

Ik: Populair? Toch niet bij de linksen van vandaag. Hij heeft destijds Roelant Raes positie in het universiteitsbestuur verdedigd.

D.: Ha, dienen Raes, dat vind ik ook een goeie.

Ik: Neen, neen. Gij denkt aan Koen Raes. Ik heb het over Roelant Raes, de ideoloog van het Vlaams Blok, die negationist.

D.: En hij verdedigde die?

Ik: Ja, Vermeersch kwam bij de studenten voor Roelant Raes pleiten, terwijl ze een actie hadden opgezet om die veroordeelde negationist uit het universiteitsbestuur te zetten.

In plaats van verder te discussiëren draaide Dummy zijn rug naar me toe en ging  wat lullen aan de toog. Nu ja dit kleine frustrerende incidentje deed me terugdenken aan gelijkaardige ervaringen. Toen ik op ’t fabriek werkte en als syndicalist menige discussies had met de bazen, draaiden ze ook dikwijls hun rug naar mij toe. Sommige burgerlijke ingenieurs zouden nog liever ter plaatse dood vallen. Veel politici doen het ook als ze geen gemakkelijk gelijk kunnen krijgen. Het heeft te maken met een patriarchale instelling: nooit openlijk toegeven dat je ongelijk hebt want dan moet je uw gesprekspartner als gelijke beschouwen, moet je erkennen dat hij evenveel recht van spreken heeft als jij. Het is in die kleine dingen dat je kunt zien dat het geen echte democraten zijn, ze doen alleen maar alsof. In feite lopen de politiekers vandaag ook weg van het debat, met andere woorden politici kunnen niet maar willen vooral niet luisteren. Het is een oud zeer en iedereen heeft er mee te maken. Continue reading

Waarom Kunst geen Politiek is en Politiek geen Kunst

Ik weet niet hoeveel keer ik die discussie al gehad heb maar toch meer dan eens. De reden is nogal eenvoudig, ik ben altijd toch min of meer een politiek activist geweest, maar ik hou ook van kunst en ken onder mijn vrienden meer kunstenaars dan politici… gelukkig?  En als je kinderen hebt, praat je over die dingen…

Entartete Kunst

Entartete Kunst

Het verschil tussen kunst en politiek… Eerst eens proberen deze discussie te kaderen. Welke vraag is hier aan bod?

Continue reading