Enkele zeer dingende vragen aan Burgemeester Termont van Gent

Auteur: Daniël Verhoeven

De bewoners van de gekraakte beluikhuisjes in de Gentse Spitaelpoortstraat moeten binnen 14 dagen terug naar de rechtbank. Er werd nog geen vonnis geveld. Het proces werd verwezen naar de zitting van het vredegerecht van 8 februari 2011. Wel kwamen enkele griezelige kanten van de nieuwe Gentse politiek tegenover de Roma EN tegenover de actie kraken aan het licht  tijdens onze reportage.

Kraken tegen de kou

In de nacht van 27 december kraakte de actiegroep Solidariteit van Onderop in Gent 7 beluikhuisjes om daklozen een thuis te geven. De Spitaalpoort kraak kreeg veel aandacht in de media  in de week tussen kerstdag en Nieuwjaar, een periode waarin dakloosheid een topic is in de mainstream media.

Als er 10 cm sneeuw ligt of als het vriest dat het kraakt, gaan de cameraploegen op stap. Dat de daklozen het hele jaar door dakloos zijn, dat wilden de krakers laten weten. Nachtopvang is geen oplossing, maar een houten been. Een huis en een thuis hebben de woninglozen nodig, en dat zouden ze hen geven in de Spitaalpoortstraat. 

De actiegroep kreeg dan ook al snel 800 sympathisanten bijeen op de Facebookgroep ‘Solidariteit van Onderop’. De gedreven Facebook-ridder Francis Faes had de groep opgericht. Hij hamerde op het feit dat er al sedert 1993 een wet van kracht is, de wet Onkelinx, die burgemeesters de bevoegdheid geeft om gebouwen, die al meer dan 6 maanden leegstaan, op te eisen om er daklozen in te huisvesten. Dus kon de burgemeester  de huisjes van de stad opeisen. De huisjes waren immers eigendom van de stad Gent. Er was echter al langer beslist de ganse cité te verkopen op de private markt.  Privé-ontwikkelaars maken er dan waarschijnlijk onbetaalbare maar  hippe stadsverblijven van, of ze breken ze af voor nieuwbouw… niets voor de laagste inkomens dus. Integendeel, dit soort bewoning drijft de armen weg uit de stad omdat de huurprijzen in die buurten de hoogte ingaan en er nog minder goedkope woningen overblijven.

Continue reading

Why social transformation is not a job for the market

Auteur: Michael Edwards, 26 January 2010

Oorspronkelijk gepubliceerd op OpenDemocracy’s Open Economy

In 2007, I experienced one of those fork-in-the-road moments that seem to occur when you least expect them. It was another day at the office, sifting through e-mails in the Ford Foundation’s glass palace in Manhattan, where I worked as one of the organization’s six directors. As usual, half of my inbox was filled by advertisements for books, conferences, and consultants promising to solve society’s problems by bringing the magic of the market to nonprofits and philanthropy — the masters of the universe, it seemed, also wanted to be saviors of the world — and the other half was filled by complaints from those experiencing the negative consequences of doing exactly that.

It suddenly struck me that this was more than a simple clash of cultures — it had potentially profound implications for the success of our efforts to transform the world in the image of love and justice. And in the rush to embrace new approaches to philanthropy, some very important older questions were in danger of being buried under hype and adulation — questions of deep social change and social transformation, of democracy versus plutocracy, and of people’s willingness to work together on common problems as full and equal citizens, not as clients or consumers. Continue reading