Falend Vlaams Migratiebeleid

De rol van de nationale staten is in de globaliseringsgolf veranderd, maar ze is niet verdwenen. De migratie is een interessant terrein waar we die veranderende rol van de nationale staten kunnen onderzoeken. Immigratie laat als thema een hernationalisering van het debat zien en is daarnaast ook voorwerp van overheidsbeleid en praktische maatregelen.

Arbeidsmigratie ligt in alle landen aan de basis van een aparte regelgeving, terwijl er voor de arbeidsmigratie ook een internationale regelgeving is. Maar deze blijft nog altijd dode letter in het rijke Westen. Niet toevallig heeft geen enkel rijk West-Europees land de ‘Conventie van de Rechten van Migranten en hun Families’ (resolutie 45/158 van de UNOgoedgekeurd op 18 December 1990) goedgekeurd

Falend Vlaams beleid

In België, meer bepaald in het Noorden van het land, is arbeidsmigratie  een geliefd populistisch onderwerp voor alle nationalistische partijen, van VB tot LDD. Alleen zijn het klunzen als het er op aankomt oplossingen te vinden voor de problemen die eruit voortvloeien. Het is hallucinant om te zien hoe de N-VA op nationaal vlak zich opblaast voor het verstrengen van de asielwetgeving, terwijl N-VA minister Bourgeois er zelfs niet in slaagt enig zinnig beleid op poten te zetten om de intra-Europese migratie in goede banen te leiden. Wat moeten wij ons voorstellen van het onafhankelijke Vlaanderen in Europa, als men er nu al niet in slaagt Europese richtlijnen te implementeren. De problematiek van de Roma wordt al sinds 2008 aangekaart door de Europese Commisie. In maart 2010 nog nam het Europees Parlement een resolutie aan om het beleid van de Europese Commissie te ondersteunen en bij te sturen. Alles wat Bourgeois uit zijn mouw weet te toveren is een Vlaams Roma-plan zonder één extra euro.

Continue reading

Enkele zeer dingende vragen aan Burgemeester Termont van Gent

Auteur: Daniël Verhoeven

De bewoners van de gekraakte beluikhuisjes in de Gentse Spitaelpoortstraat moeten binnen 14 dagen terug naar de rechtbank. Er werd nog geen vonnis geveld. Het proces werd verwezen naar de zitting van het vredegerecht van 8 februari 2011. Wel kwamen enkele griezelige kanten van de nieuwe Gentse politiek tegenover de Roma EN tegenover de actie kraken aan het licht  tijdens onze reportage.

Kraken tegen de kou

In de nacht van 27 december kraakte de actiegroep Solidariteit van Onderop in Gent 7 beluikhuisjes om daklozen een thuis te geven. De Spitaalpoort kraak kreeg veel aandacht in de media  in de week tussen kerstdag en Nieuwjaar, een periode waarin dakloosheid een topic is in de mainstream media.

Als er 10 cm sneeuw ligt of als het vriest dat het kraakt, gaan de cameraploegen op stap. Dat de daklozen het hele jaar door dakloos zijn, dat wilden de krakers laten weten. Nachtopvang is geen oplossing, maar een houten been. Een huis en een thuis hebben de woninglozen nodig, en dat zouden ze hen geven in de Spitaalpoortstraat. 

De actiegroep kreeg dan ook al snel 800 sympathisanten bijeen op de Facebookgroep ‘Solidariteit van Onderop’. De gedreven Facebook-ridder Francis Faes had de groep opgericht. Hij hamerde op het feit dat er al sedert 1993 een wet van kracht is, de wet Onkelinx, die burgemeesters de bevoegdheid geeft om gebouwen, die al meer dan 6 maanden leegstaan, op te eisen om er daklozen in te huisvesten. Dus kon de burgemeester  de huisjes van de stad opeisen. De huisjes waren immers eigendom van de stad Gent. Er was echter al langer beslist de ganse cité te verkopen op de private markt.  Privé-ontwikkelaars maken er dan waarschijnlijk onbetaalbare maar  hippe stadsverblijven van, of ze breken ze af voor nieuwbouw… niets voor de laagste inkomens dus. Integendeel, dit soort bewoning drijft de armen weg uit de stad omdat de huurprijzen in die buurten de hoogte ingaan en er nog minder goedkope woningen overblijven.

Continue reading

Brussel, of waar het paard echt gebonden ligt (ontwerp deel 1 van 3)

Ik en Brussel. Ja, het is ook iets persoonlijks, mijn grootmoeder langs moeders kant was van Brussel, de helft van mijn moeders tantes, nonkels, neven en nichten woonden in en rond Brussel. Toen ik er in de jaren vijftig als kleine jongen, braafjes aan de hand van mijn moeder of zus, op bezoek kwam ging de wereld voor mij open. Mijn mond viel open van verbazing. Ik zei niets – het was de tijd dat de kinderen nog moesten zwijgen, was ook te verbaasd – maar ik zoog het wel allemaal in mij op. Brussel is zoiets als mijn eerste liefde. Tenslotte heb ik ook voor een kwart Brussels bloed door mijn aderen stromen, reken maar na. Bijna gaf ik dit artikel als titel mee: ‘Brussels, my love…’, maar het gaat niet alleen over mijn liefde voor Brussel. Mijn interesse in en bezorgdheid om Brussel bevat ook hopen rationaliteit, vergis u niet. Brussel is in die vijftig jaar fundamenteel veranderd maar het kosmopolitisch karakter ervan is nog ongeschonden, het is alleen maar toegenomen. Het is een smeltkroes van culturen geworden maar ook een kruitvat, waar de tegenstellingen tussen arm en rijk de pan uit swingen.

Het Brussel van het Belgique à papa is een spook dat ronddwaalt in de geesten van de Flaminganten. Het bestaat niet meer.

Maar, en… overal in Europa maakt Brussel om totaal andere redenen gevoelens los. Frustratie en onmacht. Brussel is voor veel Europeanen de plaats waar achter hun rug over van alles en nog wat bedisselt wordt. Het Brussel van de absurde regeltjes. Zoals we onlangs nog konden vaststellen, toen men ineens vanuit Brussel besliste dat je in plaats van 3 maand nog maar 1 maand in het rood mag staan bij je bank. De banken en de regeringen staan overal en altijd in het rood, maar de kleine burgerman, o wee. Brussel laat bij velen in Europa, gewone burgers, verarmde boeren, kleine producenten, arbeidsmigranten… een wrange nasmaak achter. De ‘stille staat’ Europa zoals hij genoemd wordt door Natan Hertogen heeft intussen ook een uit de kluiten gewassen repressieapparaat op poten gezet met FRONTEX en andere aan iedere controle ontsnappende instelligen. Big Brother Europa en natuurlijk ook het anti-sociale neoliberale Europa. Hierover wil ik het ook hebben. Welke rol speelt dit Europa in onze maatschappij, onze democratie?

Dus gaat dit artikel over twee dingen (1) Over Brussel als een van die unieke wereldsteden, bekend tot in de verste uithoeken van de wereld en (2) Brussel als hoofdstad van Europa. Het eerste is waarom ik hou van Brussel. Het tweede, is daar waar het ondemocratische en anti-sociale gedrocht opduikt waar de bijna fascistoïde trekjes van Europa zichtbaar worden. Er zijn enkele verbanden, want ook Brussel krijgt fascistoïde rimpels. Maar er is ook nog een (3) en dat is het Brussel dat de grote struikelblok is voor zowel de nationalisten van links als van rechts, in het Noorden en Zuiden, als ze het hebben over de splitsing van België. Dit moet het sluitstuk worden, waarin ik uitleg waarom een splitsing van België alleen maar de al bestaande negatieve tendensen, gedirigeerd vanuit Europa, zal versterken. Continue reading

Les flamands et les Wallons by Alain Grosjean

Je suis Wallon et j’ai vécu plus de 15 ans en Flandre. Et bien je vous le dis, les Wallons et les Flamands ont beaucoup de points commun…ce n’est pas ce que prétendent nos hommes politiques. Eux qui ont pour devise ‘diviser pour régner’, les points commun entre les peuples ça ne les intéressent pas. Et les points commun entre les politiques et nous ?  À part faire caca et pipi comme nous, il faut vraiment creuser profond pour en trouver. Mais en ce qui me concerne, une chose est sûr, je les trouve plus cons et surtout plus riches ! Mais là n’est pas mon propos. Vous n’avez qu’à vous tenir informé de l’actualité politique pour vous en convaincre.

Les Flamands tous comme les Wallons sont des êtres humains doués de sentiments, de conscience et capable d”amour et d’amitié…N’est ce pas là le principale ? La base pour une nouvelle Belgique ? L’amitié, l’entraide, la fraternité, la collaboration ne sont-elles pas des valeurs essentielles pour vivre en harmonie avec nos semblables. Ces principes élémentaires ne devraient-ils pas être à la base des discours de nos représentants politiques ? Car au fond, posez-vous sincèrement la question ; n’est ce pas à cela qu’aspire le peuple ? Une vie en harmonie avec soi même et les autres ? Et plutôt que de couper la forêt de Soigne en deux ou autres inepties inventées par les politiques, ne vaut il pas mieux apprécier son voisin pour ce qu’il est et vivre en paix avec lui ?

Bien sûr les Flamands et les Wallons ne parlent pas la même langue et n’ont pas la même mentalité ? Mais faut-il réduire ces deux peuples en simples concurrents économiques ou profiteurs ? Il est certain que la Belgique à un passé colonial dont elle a du mal à se défaire. Mais allons nous continuer encore longtemps à nous regarder mutuellement de dominer à dominant ? Ne serait-il pas urgent de nous regarder comme des êtres humains à part entière ? Des êtres différents certes mais doués d’intelligence pour comprendre la richesse de l’être. Retrouvons cette sagesse qui sommeille en nous, ressaisissons nous, reprenons notre destin en main et écoutons notre petite voix intérieure plutôt que leurs grandes gueules…Alors petit à petit nous accepterons la mort inévitable de notre vieille Belgique colonialiste et créerons ensemble une nouvelle région d’Europe composée de deux pays indépendants collaborant et s’entraidant dans un respect mutuel.  Et que nous appelleront Flandre et Wallonie. Quel bel exemple pour notre monde fait de haine, de convoitises, de guerres et de centres fermés pour illégaux…

Alain Grosjean.

Thank God we have Brussels! By Nadia Fadil

On Brussels’ cosmopolitan escapism and its consequences for Flanders

Nederlandse versie

– Nadia Fadil is a sociologist at the European University  in Florence and the KULeuven

I am often envious of Brussels’ Maghribis. Not only because they have the flamboyant rue de Brabant while we have to do with the grey and cheerless Handelsstraat, or because they have Avenida, the only true Moroccan diner at Lemonnier while one can seek in vain for a comparable place in Antwerp that serves an equally tasty Moroccan breakfast. What I envy above all is the ease with which they talk big wherever they are, even as far as the various local councils, and the way they claim their city. Born and bred Brussels people, or ‘Maroxellois’ as some call themselves. I have been struck in many conversations by their closeness to their city. Proud of being from Brussels. Woe betide those who get it into their heads to ask after the real Brussels people, or to call them immigrants. A pride that sometimes takes the form of chauvinism and arrogance towards the Flemish newcomers in the Dansaert neighbourhood who want to make Brussels hip and cosmopolitan. Brussels, where minorities belong.

Continue reading