Wat als activering de-activering wordt?

In dit laatste artikel in een reeks van drie over armoede en mensen met financiële problemen komen drie vragen aan bod. Waarom is ondanks het activeringsbeleid sedert de jaren negentig de armoede niet afgenomen? Waarom werkt die activering niet? En als laatste waarom werklozen en mensen met financiële problemen dan toch nog door iedereen verguist worden als blijkt dat het activeringsbeleid van de regeringen werkt als een tang op een varken.

robot-factory-img

Niets is wat het lijkt

Twee maten en twee gewichten

Het wettelijk kader van de Collectieve Schuldregeling behandelt mensen als bedrijven in faling maar in tegenstelling tot bedrijven worden ze wel voor de volle 100% aansprakelijk gesteld, wat niet het geval is bij nv’s, bvba’ en cvba’s.

Mensen degraderen tot hun boekhoudkundige waarde is wel bijzonder cynisch als je weet dat wie 850 € kan neertellen voor notariskosten en expertkosten, en een Besloten Vennootschap met Beperkte Aansprakelijkheid kan oprichten om beroepsinkomsten in onder te brengen. Elke zelfstandige, maar ook loontrekkers uit de privésector, en zelfs gepensioneerden kan zo’n vennootschap stichten. Ook al zijn dan de werkelijke inkomsten 50.000€, 100.000€ of meer per jaar, dan laten ze zich gewoon slechts 12.000 € uitbetalen. En dan komen ze zelfs nog in aanmerking voor een belastingkorting. Heel wat persoonlijke kosten kunnen ingeschreven worden op de bvba. En gaat die in faling, geen enkel probleem. De oprichter is niet aansprakelijk tenzij fraude kan worden aangetoond.

De tolerantie tegenover deze belasting ontwijkende “ondernemers” staat in schril contrast met het culpabiliseren van mensen met financiële problemen. De schuld bij de slachtoffers leggen is de laatste vijftien jaar een algemene trend. Ook de werklozen moeten het verduren. Een haatgroep op Facebook tegen doppers haalde eind 2011 meer dan 11.000 leden (Bron: Activering zoals het is (over)leven op de arbeidsmarkt, Reflecties op de trefdag van 26 oktober 2012, p. 1-2; 35-36)

Continue reading

Advertisements

De rebelse stad Gent doet zijn naam eer aan

We kregen een voorsmaakje van de Frietrevolutie om 15h op de Kouter in Gent waar  tientallen studenten onder aanvoering van de actrice Marijke Pinoy uit de kleren gingen, maar waar het grote publiek toch nog even weg bleef. Aan Sint-Jacobs kon je om 21h al over de koppen lopen. De internationale pers was wel aanwezig op de Kouter, CNN, Duitse, Franse, Nederlandse cameraploegen… qua mediabelangstelling actie geslaagd dus. De verklaring voor de matige opkomst weten de studenten van ‘Niet in onze naam’ aan de les die Johan Vandelanotte gaf in het UFO… Logisch in feite dat de massa nog even wegbleef. ’s Nammidags wordt er les gevolgd of gewerkt.

Continue reading

Brussel, of waar het paard echt gebonden ligt (ontwerp deel 1 van 3)

Ik en Brussel. Ja, het is ook iets persoonlijks, mijn grootmoeder langs moeders kant was van Brussel, de helft van mijn moeders tantes, nonkels, neven en nichten woonden in en rond Brussel. Toen ik er in de jaren vijftig als kleine jongen, braafjes aan de hand van mijn moeder of zus, op bezoek kwam ging de wereld voor mij open. Mijn mond viel open van verbazing. Ik zei niets – het was de tijd dat de kinderen nog moesten zwijgen, was ook te verbaasd – maar ik zoog het wel allemaal in mij op. Brussel is zoiets als mijn eerste liefde. Tenslotte heb ik ook voor een kwart Brussels bloed door mijn aderen stromen, reken maar na. Bijna gaf ik dit artikel als titel mee: ‘Brussels, my love…’, maar het gaat niet alleen over mijn liefde voor Brussel. Mijn interesse in en bezorgdheid om Brussel bevat ook hopen rationaliteit, vergis u niet. Brussel is in die vijftig jaar fundamenteel veranderd maar het kosmopolitisch karakter ervan is nog ongeschonden, het is alleen maar toegenomen. Het is een smeltkroes van culturen geworden maar ook een kruitvat, waar de tegenstellingen tussen arm en rijk de pan uit swingen.

Het Brussel van het Belgique à papa is een spook dat ronddwaalt in de geesten van de Flaminganten. Het bestaat niet meer.

Maar, en… overal in Europa maakt Brussel om totaal andere redenen gevoelens los. Frustratie en onmacht. Brussel is voor veel Europeanen de plaats waar achter hun rug over van alles en nog wat bedisselt wordt. Het Brussel van de absurde regeltjes. Zoals we onlangs nog konden vaststellen, toen men ineens vanuit Brussel besliste dat je in plaats van 3 maand nog maar 1 maand in het rood mag staan bij je bank. De banken en de regeringen staan overal en altijd in het rood, maar de kleine burgerman, o wee. Brussel laat bij velen in Europa, gewone burgers, verarmde boeren, kleine producenten, arbeidsmigranten… een wrange nasmaak achter. De ‘stille staat’ Europa zoals hij genoemd wordt door Natan Hertogen heeft intussen ook een uit de kluiten gewassen repressieapparaat op poten gezet met FRONTEX en andere aan iedere controle ontsnappende instelligen. Big Brother Europa en natuurlijk ook het anti-sociale neoliberale Europa. Hierover wil ik het ook hebben. Welke rol speelt dit Europa in onze maatschappij, onze democratie?

Dus gaat dit artikel over twee dingen (1) Over Brussel als een van die unieke wereldsteden, bekend tot in de verste uithoeken van de wereld en (2) Brussel als hoofdstad van Europa. Het eerste is waarom ik hou van Brussel. Het tweede, is daar waar het ondemocratische en anti-sociale gedrocht opduikt waar de bijna fascistoïde trekjes van Europa zichtbaar worden. Er zijn enkele verbanden, want ook Brussel krijgt fascistoïde rimpels. Maar er is ook nog een (3) en dat is het Brussel dat de grote struikelblok is voor zowel de nationalisten van links als van rechts, in het Noorden en Zuiden, als ze het hebben over de splitsing van België. Dit moet het sluitstuk worden, waarin ik uitleg waarom een splitsing van België alleen maar de al bestaande negatieve tendensen, gedirigeerd vanuit Europa, zal versterken. Continue reading

Waarom lopen politiekers van je weg?

D., met een grote trappist in zijn hand op een buurtfeestje: Ik vind het goed dat ze zo iemand als Vermeersch uitnodigen op de debatten van de Gentse Feesten, anders heb je geen debat meer.

Ik, met een fruitsapje in mijn hand op hetzelfde buurtfeestje: Vermeersch waant zich nog altijd de professor terwijl hij allang op pensioen is. Hij overschreeuwt iedereen en luistert naar niemand. Het is een autoritaire zak.

D.: Ja, ik ben het natuurlijk ook niet eens met Vermeersch, dat weet ge toch, maar toch hij brengt leven in de brouwerij en hij trekt volk aan. Hij is wel nog populair.

Ik: Populair? Toch niet bij de linksen van vandaag. Hij heeft destijds Roelant Raes positie in het universiteitsbestuur verdedigd.

D.: Ha, dienen Raes, dat vind ik ook een goeie.

Ik: Neen, neen. Gij denkt aan Koen Raes. Ik heb het over Roelant Raes, de ideoloog van het Vlaams Blok, die negationist.

D.: En hij verdedigde die?

Ik: Ja, Vermeersch kwam bij de studenten voor Roelant Raes pleiten, terwijl ze een actie hadden opgezet om die veroordeelde negationist uit het universiteitsbestuur te zetten.

In plaats van verder te discussiëren draaide Dummy zijn rug naar me toe en ging  wat lullen aan de toog. Nu ja dit kleine frustrerende incidentje deed me terugdenken aan gelijkaardige ervaringen. Toen ik op ’t fabriek werkte en als syndicalist menige discussies had met de bazen, draaiden ze ook dikwijls hun rug naar mij toe. Sommige burgerlijke ingenieurs zouden nog liever ter plaatse dood vallen. Veel politici doen het ook als ze geen gemakkelijk gelijk kunnen krijgen. Het heeft te maken met een patriarchale instelling: nooit openlijk toegeven dat je ongelijk hebt want dan moet je uw gesprekspartner als gelijke beschouwen, moet je erkennen dat hij evenveel recht van spreken heeft als jij. Het is in die kleine dingen dat je kunt zien dat het geen echte democraten zijn, ze doen alleen maar alsof. In feite lopen de politiekers vandaag ook weg van het debat, met andere woorden politici kunnen niet maar willen vooral niet luisteren. Het is een oud zeer en iedereen heeft er mee te maken. Continue reading

Waarom Kunst geen Politiek is en Politiek geen Kunst

Ik weet niet hoeveel keer ik die discussie al gehad heb maar toch meer dan eens. De reden is nogal eenvoudig, ik ben altijd toch min of meer een politiek activist geweest, maar ik hou ook van kunst en ken onder mijn vrienden meer kunstenaars dan politici… gelukkig?  En als je kinderen hebt, praat je over die dingen…

Entartete Kunst

Entartete Kunst

Het verschil tussen kunst en politiek… Eerst eens proberen deze discussie te kaderen. Welke vraag is hier aan bod?

Continue reading

Eastern Partnership: The West’s Final Assault On the Former Soviet Union by Rick Rozoff

Posted on February 14, 2009 by dandelionsalad

Author Rick Rozoff
Stop NATO
http://groups.yahoo.com/group/stopnato/message/37302

At a meeting of the European Union’s General Affairs and External Relations Council in Brussels on May 26 of last year, Poland, seconded by Sweden, first proposed what has come to be known as the Eastern Partnership, a program to ‘integrate’ all the European and South Caucasus former Soviet nations – except for Russia – not already in the EU and NATO; that is, Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Moldova and Ukraine.

The above are half of the former Soviet republics in the Commonwealth of Independent States (CIS) established as a sop to Russia immediately after the breakup of the Soviet Union in that year and in theory to be a post-Soviet equivalent of the then European Community, now European Union. (Estonia, Latvia and Lithuania never joined and both were absorbed into the European Union and NATO in 2004.)

The Eastern Partnership has since last May been presented as an innocuous enough sounding proposal containing a mission statement to promote “a substantial upgrading of the level of political engagement, including the prospect of a new generation of Association Agreements, far-reaching integration into the EU economy, easier travel to the EU for citizens providing that security requirements are met, enhanced energy security arrangements benefitting all concerned, and increased financial assistance.” (European Union press release, December 3, 2008)

The key phrases, though, are “upgrading of the level of political engagement” and “enhanced energy security arrangements.”

What the Eastern Partnership is designed to accomplish is to complete the destruction of the Commonwealth of Independent States, the Eurasian Economic Community (EurAsEC) comprised of Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Russia, Tajikistan and Uzbekistan, and the only post-Soviet multinational security structure, the Collective Security Treaty Organization (CSTO), as well as to abort the formalization of the Belarus-Russia Union State. Continue reading

The Growing Trend Toward Fascism

Crossposted  from Jewish Peace News

The chilling article below, from this weekend’s (February 6th, 2009) Haaretz, appears at first to be disturbing simply for what it says about a growing segment of Israel’s next generation of voters-an open, even proud, racism and an attraction to fascism, in the form of support for Avigdor Lieberman, chairman of the Israel Beitenu party, which is poised to become Israel’s third largest party in Tuesday’s election. The key selling point of the party in this election is a “loyalty oath” that would be a prerequisite for citizenship rights, clearly directed at Israel’s Palestinian Israeli citizens.

But the article illuminates (or darkens) far more. Such as the horrifying prospect of highschoolers campaigning for Lieberman by screaming “Death to the Arabs!” in the streets and consciously explaining that this helps them prepare to enter the army. As the article quotes:

“Sergei Leibliyanich, a senior, draws a connection between the preparation for military service in school and student support for the right: “It gives us motivation against the Arabs. You want to enlist in the army so you can stick it to them. The preparation gives you the motivation to stick it to the Arabs and we want to elect someone who’ll do that. I like Lieberman’s thinking about the Arabs. Bibi [Benjamin Netanyahu] doesn’t want to go as far.”

The further you read, the clearer it is that this a phenomena that draws strength from so many of the issues facing Israeli society: not just virulent Anti-Arab racism, but a reliance on violence, the emphasis on militaristic values, the broken education system, and the crumbling of democratic principles. But perhaps, at root, the problem, as the article indicates, is this:

“The Israeli reality can no longer hide what it has kept hidden up to now – that today no sentient mother can honestly say to her child: ‘Next year things will be better here.’ The young people are replacing hope for a better future with a myth of a heroic end. For a heroic end, Lieberman fits the bill…. In a reality in which you can’t honestly tell your children, ‘Tomorrow will be better,’ in which the realization has finally sunk in that no deal or accord is about to happen, not now or 10 years from now – they react in a hysterical, survivalist fashion. In such a situation, the commitment to humanist values can be viewed as a luxury that we as a society cannot afford.”

–Rebecca Vilkomerson

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1061910.html

Liebermania
By Yotam Feldman

The Yisrael Beiteinu youths gather for a final consultation as dozens of elderly party supporters slowly make their way into the white tent where the movement’s conference is being held, behind the Plaza Hotel in Upper Nazareth.

The youths, ages 16-18, many of them good friends from school, had stood for a long time before the event began at the intersection near the hotel, waving Israeli flags and shouting “Death to the Arabs” and “No loyalty, no citizenship” at passing cars. Continue reading