Enkele zeer dingende vragen aan Burgemeester Termont van Gent

Auteur: Daniël Verhoeven

De bewoners van de gekraakte beluikhuisjes in de Gentse Spitaelpoortstraat moeten binnen 14 dagen terug naar de rechtbank. Er werd nog geen vonnis geveld. Het proces werd verwezen naar de zitting van het vredegerecht van 8 februari 2011. Wel kwamen enkele griezelige kanten van de nieuwe Gentse politiek tegenover de Roma EN tegenover de actie kraken aan het licht  tijdens onze reportage.

Kraken tegen de kou

In de nacht van 27 december kraakte de actiegroep Solidariteit van Onderop in Gent 7 beluikhuisjes om daklozen een thuis te geven. De Spitaalpoort kraak kreeg veel aandacht in de media  in de week tussen kerstdag en Nieuwjaar, een periode waarin dakloosheid een topic is in de mainstream media.

Als er 10 cm sneeuw ligt of als het vriest dat het kraakt, gaan de cameraploegen op stap. Dat de daklozen het hele jaar door dakloos zijn, dat wilden de krakers laten weten. Nachtopvang is geen oplossing, maar een houten been. Een huis en een thuis hebben de woninglozen nodig, en dat zouden ze hen geven in de Spitaalpoortstraat. 

De actiegroep kreeg dan ook al snel 800 sympathisanten bijeen op de Facebookgroep ‘Solidariteit van Onderop’. De gedreven Facebook-ridder Francis Faes had de groep opgericht. Hij hamerde op het feit dat er al sedert 1993 een wet van kracht is, de wet Onkelinx, die burgemeesters de bevoegdheid geeft om gebouwen, die al meer dan 6 maanden leegstaan, op te eisen om er daklozen in te huisvesten. Dus kon de burgemeester  de huisjes van de stad opeisen. De huisjes waren immers eigendom van de stad Gent. Er was echter al langer beslist de ganse cité te verkopen op de private markt.  Privé-ontwikkelaars maken er dan waarschijnlijk onbetaalbare maar  hippe stadsverblijven van, of ze breken ze af voor nieuwbouw… niets voor de laagste inkomens dus. Integendeel, dit soort bewoning drijft de armen weg uit de stad omdat de huurprijzen in die buurten de hoogte ingaan en er nog minder goedkope woningen overblijven.

Continue reading

Gent: Vrijwilligers in de bres omdat overheid te kort schiet!

Open brief van  Hand in Hand Gent, Werkgroep Vluchtelingen Gent en andere Gentse vrijwilligers

De uitspraak van onze burgemeester, Daniël Termont,  in de gemeenteraad als zouden vrijwilligers ervoor zorgen dat “vrijwilligers voor het aanzuigeffect zorgen van de Roma door het geven van wat voedselpakketten en hulp bij het zoeken naar onderdak”, heeft ons geschokt.

Dit soort uitspraken doen geen goed aan de cohesie in Gent. Het bevordert de verzuring en maakt het vooral voor de mensen in de wijken waar deze groep Roma vooral verblijven extra moeilijk.

Iedereen hoorde al of zag beelden uit Lunik 9 in Koscice, Slovakije. Daar is het stadsbestuur bezig met de ene appartementsblok na de andere af te breken. De blokken waar de Roma’s leven. Tientallen gezinnen komen zo op straat te staan. De Slovaakse regering voorziet geen alternatief van huisvesting voor hen.

(Zie de reportages over Roma in Gent deel1deel2deel3deel4deel5Ontruiming Roma in Gent)

Er is een grote werkloosheid bij de Roma. Ze worden zwaar gediscrimineerd op de arbeidsmarkt. Mensen lijden honger. Komt daar nog eens bovenop dat er deze zomer door de overstromingen velen onder hen dakloos geworden zijn omdat hun hutjes gewoon zijn weggespoeld.

Vele families kennen één of ander familielid dat in Gent woont. Dat Gent in hun favorietenlijst staat komt door de familiale netwerken die hier al sinds jaren gevormd zijn.

‘Dit’ zijn de pushfactoren die hen hierheen drijven! Continue reading

The Roma in Italy Racism as usual? by Claudia Aradau

First Published on Radical Philosopy, for fair use only

Author Claudia Aradau

roma_kidsOn 30 October 2007, Giovanna Reggiani, a 47-year-old Italian woman, was robbed and murdered in a deserted area of northern Rome. The man accused of murdering her was a Romanian Roma, Nicolai Romulus Mailat, who had been living in one of the ‘unauthorized’ settlements in Rome. The media immediately reported horrific stories of torture and rape, raising the ‘spectre of “monsters” arrived from Europe’.1 The crime became more than a crime; it was a crime against the nation. The wife of a naval officer, Reggiani sparked the protective and militarized anxieties that help constitute and reproduce the legitimacy of nation-states. And the nation reacted. The ex-communist mayor of Rome, Walter Veltroni, requested an emergency decree for the deportation of European citizens deemed to be a threat to public security. While the settlements at the margins of Rome and other Italian cities were being evacuated and bulldozed, the government of Romano Prodi, former president of the European Commission, was busy fast-tracking a decree on ‘urgent provisions for removals from Italian territory for reasons of public safety’. The decree was openly aimed at Romanians and particularly the Romanian Roma, who had rights of mobility and residence since 2007 when Romania joined the European Union. The incident was followed not only by new security legislation but also by vigilante violence against Roma and Romanian citizens. Occasional instances of physical violence gave way to more systematic attacks on the camps. The media continued reporting details of the violence as emblematic of the ‘discontent of the nation’ with the government’s policies on immigration and security. Continue reading