De Egyptische opstand in januari/februari 2011 en het gebruik van sociale media

Auteur: Daniël Verhoeven

Protest zoekt ook een uitweg in cyberspace

Reeds in 2000 kwamen  jongeren in Egypte op straat om hun solidariteit te betuigen met de tweede Intifada in Palestina. Dit jongerenprotest was nieuw. Overal in Egypte ontstonden solidariteitscommités.  Na de inval in Irak in maart 2003 vormden ze de ruggegraat van het Egyptisch anti-oorlogs protest. Een spontane en massale betoging had plaats op 20 maart 2003. De grootste betoging in de geschiedenis van Egypte.

Deze beweging monde in 2004 en 2005 uit in  Kefaya , een protest tegen het nepotisme van Mubarak en de corruptie van zijn omgeving. Kefaya betekent ‘genoeg’. Er circuleerde  een petitie  die fundamentele constitutionele en economische hervormingen eiste.

Op 12 december 2004 organiseerde Kefaya een actie om het aftreden van Mubarak te eisen. Tussen de 500 en 1000 activisten verzamelden zich op de trappen van het Hoge Gerechtshof in Kairo. Het was een stil protest. De actievoerders hadden over hun mond een grote gele sticker geplakt waar ‘Kefaya’ op stond. Ze werden omringd door oproerpolitie.

Internet is de enige plaats waar de jongeren hun protest kunnen uiten en dat doen ze dan ook, aanvankelijk via blogs. In 2005 waren er al zo’n 400 bloggers, in 2006 was dat aantal al verdrievoudigd. De opkomst van de blogosfeer in Egypte is nauw verbonden met de Kefaya beweging.

Wael Abbas bijvoorbeeld, een van de bekenste politieke activisten en bloggers hoste een mailing listserver om politieke informatie te verspreiden voor hij begon te bloggen. Blijkbaar tolereerde de Egyptische regering, in tegenstelling tot de Tunesische blogs om stoom af te laten… binnen bepaalde grenzen weliswaar (Zie Overcoming the Digital Divide: The Internet and Political Mobilization in Egypt and Tunisia).

Uit een rapport van 2010 van Reporters without Borders, blijkt dat  het gebruik van internet om te protesteren tegen het regime niet zonder risico was.

De regering neemt sedert 2001 maatregelen om online materiaal te controleren. Hoewel de censuur nog minimaal  is, is kritiek op de regering niet welkom. De overheid wist aanvankelijk niet goed wat doen met de explosie van blogs, omdat ze meer gewoon is om druk te oefenene op de traditionele media.

Bloggers activisten

Eind oktober 2005 werd voor het eerst een blogger gearresteerd omdat de inhoud van zijn blog de regering niet zinde. In 2006 werd ook de 22-jarige blogger Kareem Amer in Alexandrië achter de tralies gezet. De aanklacht “belediging van de president” en “het verkondigen van ongepaste feiten die de reputaite van Egypte kunnen in gevaar brengen” in zijn blog. Maar zijn verhaal bleef deze keer niet binnenkamers want het haalde de New York Times.

Deze vijandigheid van de overheid tegenover de bloggers maakt van hen echter activisten voor mensenrechten. Niet toevallig vermeldt Daila Zaida de gevangen neming van haar vriend Kareem Amer in haar korte biografie.

Al gauw kregen ze ook internationale aandacht en steun toen hun verhalen opgepikt werden door internationale organisaties als Amnesty International, Human Rights Watch en Reporters Without Borders. Toen op 25 october 2006 tientallen vrouwen werden lastig gevallen door gangs terwijl de politie stond toe te kijken en bloggers er foto’s en verslagen van publiceerden kregen de  blogs ook enige aandacht op de BBC.

Voor een aantal van de bloggers was hun activiteit ook een opstapje naar de journalistiek, ze konden aan de slag bij media als al-Dustur, AMAY, Ikhwanweb en al-Jazeera Talk. Journalisten aan de andere kant, schreven blogs over onderwerpen waar ze in de pers niet konden over schrijven.

Continue reading

Hoe lang kan Facebook onze Privacy nog verkopen?

Door het verzamelen van gebruikers informatie kan Facebook gepersonaliseerde en relevantere reclame aanbieden aan zijn klanten. Soms is dat gevaarlijk dicht bij het overtreden van de privacy-wetgeving in bepaalde  landen.

Inkomsten Model

 

1. Fan pagina’s

Fan pagina’s voor bedrijven is een snel groeiende markt. Adidas heeft meer dan 5 miljoen fans op Facebook.

2. Gesponserde poll’s

3. Apps

Ontwikkelaars kunnen een grote variëtieit bouwen, spelletjes, quizzen, giften, coupons, wedstrijden en fondsenwerving voor liefdadigheid.

4. Interactieve Advertenties

CPC (Cost Per Click) of Pay per click. Telkens als een gebruiker op een advertentie klikt en doorverwezen wordt naar de website van de adverteerder.

CPM (Cost Per Mile) Dit is een bedrag dat adverteerders betalen om hun boodschap aan een specifiek publiek aan te bieden. “Per Mille” wil zeggen per duizend indrukken.

Standaard Facebook adds

 

Continue reading

Loin de l’Espagne et de l’information : ce que veulent les manifestants

Author: Henri Maler
Posted on Acrimed, May 24, 2011

Ce court article n’a pas vocation à analyser de manière exhaustive le traitement médiatique des mobilisations en Espagne. D’autres articles suivront…

Acrimed n’est pas un site d’information ou de contre-information généraliste, mais d’information et de contre-information sur les médias, les journalismes et l’information elle-même. Pourtant – une fois n’est pas coutume –, il suffit, pour prendre la mesure de la vacuité de l’information entre le 15 et le 21 mai sur les mobilisations en Espagne, d’effectuer une rapide « revue des médias » et de lui opposer ce que l’on y trouve pas : les plateformes des manifestants.

I. Brève « revue des médias »

Quand « l’affaire DSK » occupe les temps d’antenne et dévore les surfaces imprimées…

De glorieux journaux télévisés

Il leur en a fallu du temps pour se rendre compte qu’il se passait « quelque chose » en Espagne !

Continue reading

De één procent regel, een goed begin voor de revolutie

Author: Daniël Verhoeven

English Summary

I this article I try to frame the movement of the Spanish ‘indignants’ historically. Is it a straw fire or will it last for years? I discern their actual success stressing the importance of the one percent rule. It means that a popular movement must be able to mobilise instantly one percent of the population all over the country thus being able to withstand police repression and pressure of all kind. Their success in the long run will depend on their ability to expand in numbers, but also outside the borders of Spain. 

Continue reading

Solidariteitsbijeenkomst met de Egyptische, Tunesische en Libische revoluties en de volkeren in beweging

Wij eisen:

  • ·De vrijlating van alle politieke gevangen in de regio.
  • ·Geen inmenging door de buitenlandse economische belangen en instellingen.
  • De Belgische regering moet breken met de regimes en de bezittingen van de dictators blokkeren en teruggeven aan de volkeren in de regio.
  • ·De kwijtschelding van de schuldenlast.

Wij zijn solidair met de zelforganisatie van de volkeren,  de volkscomités, de vakbonden en de democratische bewegingen in hun strijd voor sociale rechtvaardigheid en democratische rechten.

Zaterdag 5 maart, vanaf 14u.

Op de Korenmarkt in Gent.

Organisatie: Comité in solidariteit met de  Egyptische,Tunesische en Libische revoluties en de volkeren in beweging

Wij roepen ook op voor de Nationale Solidariteitsbetoging

op zondag 20 maart, in Brussel.

Info en contact: solidariteitsgroep@hotmail.com of: 0496/ 20 76 37.

Pamflet in PDF

De rebelse stad Gent doet zijn naam eer aan

We kregen een voorsmaakje van de Frietrevolutie om 15h op de Kouter in Gent waar  tientallen studenten onder aanvoering van de actrice Marijke Pinoy uit de kleren gingen, maar waar het grote publiek toch nog even weg bleef. Aan Sint-Jacobs kon je om 21h al over de koppen lopen. De internationale pers was wel aanwezig op de Kouter, CNN, Duitse, Franse, Nederlandse cameraploegen… qua mediabelangstelling actie geslaagd dus. De verklaring voor de matige opkomst weten de studenten van ‘Niet in onze naam’ aan de les die Johan Vandelanotte gaf in het UFO… Logisch in feite dat de massa nog even wegbleef. ’s Nammidags wordt er les gevolgd of gewerkt.

Continue reading

Falend Vlaams Migratiebeleid

De rol van de nationale staten is in de globaliseringsgolf veranderd, maar ze is niet verdwenen. De migratie is een interessant terrein waar we die veranderende rol van de nationale staten kunnen onderzoeken. Immigratie laat als thema een hernationalisering van het debat zien en is daarnaast ook voorwerp van overheidsbeleid en praktische maatregelen.

Arbeidsmigratie ligt in alle landen aan de basis van een aparte regelgeving, terwijl er voor de arbeidsmigratie ook een internationale regelgeving is. Maar deze blijft nog altijd dode letter in het rijke Westen. Niet toevallig heeft geen enkel rijk West-Europees land de ‘Conventie van de Rechten van Migranten en hun Families’ (resolutie 45/158 van de UNOgoedgekeurd op 18 December 1990) goedgekeurd

Falend Vlaams beleid

In België, meer bepaald in het Noorden van het land, is arbeidsmigratie  een geliefd populistisch onderwerp voor alle nationalistische partijen, van VB tot LDD. Alleen zijn het klunzen als het er op aankomt oplossingen te vinden voor de problemen die eruit voortvloeien. Het is hallucinant om te zien hoe de N-VA op nationaal vlak zich opblaast voor het verstrengen van de asielwetgeving, terwijl N-VA minister Bourgeois er zelfs niet in slaagt enig zinnig beleid op poten te zetten om de intra-Europese migratie in goede banen te leiden. Wat moeten wij ons voorstellen van het onafhankelijke Vlaanderen in Europa, als men er nu al niet in slaagt Europese richtlijnen te implementeren. De problematiek van de Roma wordt al sinds 2008 aangekaart door de Europese Commisie. In maart 2010 nog nam het Europees Parlement een resolutie aan om het beleid van de Europese Commissie te ondersteunen en bij te sturen. Alles wat Bourgeois uit zijn mouw weet te toveren is een Vlaams Roma-plan zonder één extra euro.

Continue reading